DE
KOERDISCHE YEZIDI'S
Een notitie, door h.de ley (2001)
|

|
Het 1000-tal Koerdische bootvluchtelingen die eind februari 2001 op de
Franse Azurenkust strandden (laffelijk in de steek
gelaten door de bemanning van het schip), waren overwegend yezidi’s uit
Iraaks en Iraans Koerdistan. Aangezien het yezidisme
hier weinig
bekend is, enkele woordjes uitleg[1].
Door hun (hoofdzakelijk soennitische) vijanden traditioneel als “Satanaanbidders”
verketterd (hetzelfde gebeurde met die andere minderheid, de Ahl-e
Haqq), hebben de yezidi's in hun mondeling overgeleverde
geloofsopvattingen
elementen bewaard van het oude zoroastrisme (cf. hun heilige tempel
Lalesh,
in de buurt van Mosûl, Noord-Irak, waar een heilig vuur wordt
onderhouden),
alsook van het manicheïsme (de strijd tussen Licht en Duister), het
mithraïsme, e.a.
Zijzelf - zoals ook de Ahl-e Haqq
- ontkennen
vaak ‘moslim’ te zijn (hun geloof zou ouder zijn zelfs dan het
zoroastrisme
en een soort "oerreligie" vormen, die teruggaat tot 2000 vK). Toch,
denk ik (maar met veel aarzeling), mag het yezidisme tot ‘de islam’
worden gerekend
in de heel bréde, cultuur-historische
zin (als een soort van islamitische
'gnosis', met sterke verbanden ook naar het soefisme).[2]
We
kunnen hierbij wijzen op: de Omayyadenkalief Yazîd (gest. 683), waaraan
het yezidisme. zijn naam zou te danken hebben, en die vaak vereerd
wordt als een incarnatie van de goddelijke geest; alsook op de
zogenaamde "stichter" ervan, de soennitische Sheikh cAdi
ibn Musafir, ca 1073-1162 (stichter van de cAdawiyya
soefi orde): diens graf, eveneens bij Mosûl, is één van de grote yezidi
heiligdommen. De "Zeven Heilige Wezens" (khâs)[3]
van de yezidi
hebben zich ook belichaamd in figuren als cAlî
(niet Mohammed!),
kalief cAbû Bakr, Hasan al-Basrî, ook
Jezus, e.a., maar Zoroaster of Mazdak komen in dat lijstje niet
voor (idem nogmaals voor de Ahl-e Haqq) -
hoewel Zoroaster wel als een afvallige yezidi wordt bestempeld.[4] Wat echter de
naamgeving betreft, moet worden opgemerkt dat door de yezidi zelf de
voorkeur wordt gegeven aan een vorm zónder aanvangs-y, dus bv. "Ezidi"
of Êzîdî (terug te voeren op
het Koerdische "Ezda" of "Azda",
als naam voor God; "Ezidi" staat dan voor "volk
van God").
Ook de yezidi’s zijn eeuwenlang, tot vandaag,
vervolgd
door vijandige buren of regimes, met als triest hoogtepunt de massale
slachtpartij die in 1832 onder hen werd aangericht door de Bey van
Rowanduz. Ten tijde van het Osmaanse rijk emigreerden
zij daarom en masse naar de Kaukasus (ze speelden
een belangrijke rol in
Armenïe, Azerbeïdjan en Georgië). Sedert de val van de Sovjet-Unie is
hun situatie ook daar verslechterd: in het huidige Armenië bv. wordt
blijkbaar politiek ingespeeld op de verdeeldheid tussen moslim- en
yezidi-Koerden.[4bis]
Onder de Turkse republiek hebben de
resterende gemeenschappen als gevolg van de repressie zo goed als
allemaal
Turkije verlaten voor West-Europa, vooral Duitsland. Vandaag zouden er
nog een half
miljoen leven in Iraaks Koerdistan, 150.000 in het Kaukasusgebied en
75.000
in West-Europa, vooral Duitsland en Zweden. In België heeft de
yezidi-gemeenschap
haar centrum in Luik; in het Brusselse leven yezidi's afkomstig uit de
voormalige Sovjet-Unie.[5]
Als een orale ‘volksreligie’ (in het Koerdisch),
zonder Schriftuur, met bijzondere zuiverheidstaboe’s en traditioneel
erg ‘gesloten’ gestructureerd
in een soort van kastensysteem en bovendien endogaam (je wordt als
"yezidi" geboren; je kan het dus niet "worden"), ondervinden de
yezidi’s vandaag de dag
grote problemen om zich binnen de stedelijke Europese samenlevingen te
handhaven of te institutionaliseren. Voornamelijk in Duitsland werden
en worden er eigen verbanden opgericht.
--------------------
Zie nu het uitgebreide artikel in Wikipedia:
http://en.wikipedia.org/wiki/Yazidis , alsook, over
de Melek Tawûs (of: Taws, of Taus, of Ta'us):
http://en.wikipedia.org/wiki/Malak_Ta%E2%80%99us
Zie ook de Duits- en Koerdischtalige website,
"Dengê Êzîdiyan", http://www.yezidi.org/ ;
en de Arabisch-, Duits-, Engels en Koerdischtalige site:
www.lalish.com
(vooral deze laatste bevat veel materiaal, ook
muzikaal, wetenschappelijk, enz.).
Informatie ook op de anonieme (Engelstalige) webpagina,
http://www.geocities.com/Athens/Thebes/2153/yezidi [Addendum
5/5/08: Zie nu ook de bijdrage op de website van het Brusselse
Koerdische Instituut, die het yezidisme vanuit een yezidivisie
presenteert: 'Oh mijn God, bescherm eerst 72 naties en dan ons volk' -
De ware verhalen over het yezidi-geloof", door Leyla Tsjeldargushi (Publicatie: juli 2002), URL: http://www.kurdishinstitute.be/page.php?ID=325
|
NOTEN
1. Zie de bijdrage van Freddie De Pauw,
in De Standaard van 23/2/2001, p.7.
2. Yezidi, Ahl-e Haqq (beide groepen overwegend in
Iraaks/Iraans Koerdistan), Alevi (Turkije), Alawieten (Syrië,
Z-Turkije,
Libanon), Druzen (Libanon), Ismâcilî's, e.a.
werden traditioneel gegroepeerd onder de "ghulât",
of
"extreme
Shîca". Die
pejoratieve benaming
voor deze religieuze minderheden stamt natuurlijk uit de dominante
heresiografie
(lettl.: studie van 'ketterijen'), die uitgaat van één, 'ware'
orthodoxie.
Vanuit neutraal, historisch oogpunt echter moeten zij gesitueerd worden
binnen de interculturele vormingseeuwen van 'de islam': ten gevolge van
de creatieve interactie
met lokale of regionale, oudere religieuze stromingen (christelijke,
dualistische,
gnostische, e.a.) hebben zich toen vrijelijk tal van minder of meer
syncretistische 'varianten' ontwikkeld.
Pas hun relatie tot de politieke machtscentra besliste of sommige ervan
verheven werden tot 'orthodoxie', en eventueel maatschappelijk
opgelegd,
dan wel of ze veroordeeld werden als 'ketterij' (zandaqa),
en eventueel vervolgd.
De stromingen die in dit laatste geval verkeerden, vestigden of
handhaafden
zich eeuwenlang in de ontoegankelijke bergachtige streken van het
Midden-Oosten. [Zie over de historische wortels nu het artikel van
Tosine Reshid,
"Yezidism: historical roots", in:
International Journal of Kurdish Studies, January 2005; op het
internet:
http://www.findarticles.com/p/articles/mi_m0SBL/is_1-2_19/ai_n15954362
].
3. Aan dit Zevental (heftan) heeft God het bestuur
van de wereld toevertrouwd. De belangrijkste onder hen is Melek
Tawûs, i.e. de Pauw-Engel (zie afbeelding
boven, ontleend aan Wikipedia): hij staat voor de hoogste Engel die,
zoals in de joodse, christelijke en islamitische tradities, weigerde te
buigen voor Adam. Volgens de yezidi traditie, echter, heeft God hem
vergiffenis geschonken; hij werd aldus de Demiurg die de wereld
geschapen heeft uit het kosmische Ei. Hij staat bijgevolg niét voor het
principe van het kwaad op zich (hij heeft wel een wat dualistisch
karakter). Vanuit (moedwillig) onbegrip, echter, én omdat
in de islam de pauw soms geassocieerd wordt met Shaytân, de duivel, is
het yezidisme verkeerdelijk geassocieerd met satanisme of
duivelaanbidding (alle woorden en namen die naar "satan"
verwijzen, zijn juist taboe). Er dient nog opgemerkt te worden dat de
pauw geen inheemse vogel was in het gebied waar de Melek Tawûs vereerd
werd.
4. Voor een beknopte, historisch-wetenschappelijke
stand van zaken over de studie van het yezidisme, zie de Engelstalige
bijdrage
van Christine Allison, “The Evolution of Yezidi Religion:
From Spoken
Word to Written Scripture, in: ISIM-Newsletter,
N° 1 (1998), p. 14.
4bis. Zie "Reisverslag Armenië: Yezidi-Koerden zijn ook
Koerden",
door H.Van Rompaey, in: De Koerden, 2-ma. ts. van het Koerdisch
Instituut, jg. 5, nr. 23, maart-april 2005, pp. 14-15. Zie ook op de
website van het Koerdisch Instituut, URL:
http://www.kurdishinstitute.be/cat.php?ID=95
5. Gegevens o.m. overgenomen uit de hoger vermelde DS-bijdrage van F.De
Pauw, die verwijst naar Derwish Ferho, directeur van het
Koerdisch Instituut in Brussel: "Kurdish Institute" <info@kurdishinstitute.be>
en
http://www.kurdishinstitute.be/cat.php?ID=1
|
|